miércoles. 23.10.2019 |
El tiempo
miércoles. 23.10.2019
El tiempo

Emilia Martínez: "O libro é sentir, é un latexo, é a maneira que teño de escribir, dende dentro"

Emilia Martínez, en Vilalba.
Emilia Martínez, en Vilalba.

Natural de Monfero pero asentada en Vilalba dende hai 26 anos, acaba de estrearse no mundo editorial con Lendas e versos, que presentará o día 31 no Centro Cultural e Recreativo da capital chairega 

Leva toda a vida escribindo pero aos seus 52 anos Emilia Martínez, nacida en Monfero pero asentada en Vilalba dende hai 26 anos, acaba de publicar o seu primeiro libro, Lendas e versos, que presentará na capital chairega o venres 31 deste mes. 

Cando empezou a escribir?

Escribín dende pequeniña. Non recordo cando foron os principios, sempre me gustou a poesía pero tamén  facía contiños, relatos curtos. Con dez anos recibín o meu primeiro premio. Convocaron un certame e o  premio eran 500 libros para a biblioteca do colexio de Monfero, que non tiña. Gañei un diploma, que segue  alí, e os primeiros libros para a biblioteca. 

Sempre escribiu en galego?

Daquela escribía en castelán, o galego non estaba moi ben visto. Recordo que como asignatura empezou  cando estaba en oitavo. Pero agora atópome moi cómoda escribindo en galego, aínda que o normativo de  agora non ten nada que ver con aquel. Puntualmente escribo algo en castelán porque colaboro cunha  asociación de poetas andaluces, Hechizos Poéticos, que teñen unha emisora pequeniña e un local para  recitar.

Como deu o salto para publicar?

Escribín sempre pero non o fixen público, tampouco había redes sociais e iso axuda moito agora. Cos poetas  andaluces, que os coñecín por internet, empecei a facer cousas hai seis ou sete anos e hai tres empecei  aquí. Coñecín a Martiño Maseda polas redes sociais e se non é por el supoño que non o faría nunca. Foi o  salto en Vilalba.

Con colaboracións?

Empecei facendo recitais, o de Rosalía, o solidario de Cruz Vermella, o Día da Poesía en Vilalba... e  colaboracións con Culturalia GZ e con Nova Poesía Guitirica, cos que colaboro dende hai dous anos, e coa  revista Xistral. Tamén son membro da Asociación de Poetas de Chantada e participei nun libro que se fixo  entre Portugal e Galicia, Colectánea de poesía luso-galaica. E teño unha páxina, Aperta Poética, onde  escribo.

Cando nace Lendas e versos?

Hai 20 anos que o empecei a escribir e estivo moito tempo aí. Estaba relegado a morrer no olvido, pero animeime agora a facelo público. Ao principio ía ser só de lendas pero completeino cun poemario. 

Publica a través de Aliar Edicións.

Coñecina pola asociación andaluza. É unha editorial de Granada e publica un libro en galego. No vídeo promocional recita unha rapaza de Madrid e é unha marabilla.

Como presentaría o libro?

As lendas son historias que vivín na nenez e moitas son cousas que contaba meu pai, que sempre me animou a escribir, polo que lle adiquei este libro. Hai 18 en total e mostran a maxia das Fragas do Eume e do mosteiro de Caaveiro. E o poemario, Berce de versos, é mais intimista. Consta de 78 poemas e ten de  todo un pouquiño. E a miña filla Isabel fixo a portada e as ilustracións de dentro.

A portada é un corazón en branco e negro do que saen dúas folliñas.

Dío todo. O libro é sentir, é un latexo. É a maneira que teño de escribir, dende dentro. Foi algo moi especial a  colaboración da miña filla, creo que nos coñecemos ata no pensamento.

Como afronta a presentación?

Estou nerviosísima e alucinada coa resposta. Aínda non o presentei e xa está na segunda edición. Saía  cunha tirada de 150 libros e nun día fixéronse 80 reservas. Sorprendeume moitísimo o cariño da xente. A  poesía aportoume grandes amigos e todo isto desbordoume. Na presentación están un grupo de 14 poetas  para recitar, ademais de Xosé Carlos Ulloa, que fixo o limiar, Pilar Maseda, escritora e moi amiga, e Antón de  Guizán, de Lareira de Soños e Nova Poesía Guitirica. E imaxino que alguén do Concello.

Dá máis nervios a presentación ou pensar no momento en que os lectores abran o libro?

O momento no que o abran. Hai moitos que o compran por min, e o medo que me dá é que non lles guste cando o lean. Non quero que mo reserven porque é meu. 

Haberá máis presentacións?

Están falando de máis pero non son o meu, chégame a de Vilalba. O que me gusta é escribir. 

E que é escribir?

É a vida, unha válvula de escape. Non escribo para a xente, escribo para min, e se ti que les, che gusta, estupendo! A poesía débese escribir para un mesmo e que a cada un lle chegue á súa maneira.

Dar o paso e facer público un anima a sacar un segundo libro?

Xa teño un segundo case rematado que se titula Bágoas de sangue. É de violencia de xénero e é bastante
duro. Sería só poemario, pero primeiro a ver como sae este.

Ten moito material no caixón?

Completos teño cinco ou sei poemarios, de 500 ou 600 versos. Incompletos máis. 

Un autor de referencia?

Gústame moitísimo Rosalía, é unha icona, e tamén Benedetti.

Emilia Martínez: "O libro é sentir, é un latexo, é a maneira que...
Comentarios